Published On: Thu, Sep 28th, 2017

Πάτα το κουτάκι

Share This
Tags

Με τα χρόνια να έχουν περάσει είμαι σχεδόν πεπεισμένος ότι ένα κουτάκι αναψυκτικού, χιλιοπατημένο και σπασμένο, έτοιμο να σε κόψει κάθε φορά που το κλωτσάς είναι πολύ πιο επικίνδυνο από μια απλή μπάλα. Και όμως οι δάσκαλοι σε κάθε διάλειμμα μας έπαιρναν τις μπάλες μη χτυπήσουμε και μας άφηναν ανενόχλητους να κλωτσάμε κουτάκια.

koytaki

Γράφει ο Παναγιώτης Κρόμπας

Λογικά δεν θα το έκαναν για να κάνουν αυτή μας την ανάμνηση λίγο πιο γλυκιά, για να γινόμαστε για λίγο παιδιά  όταν στο δρόμο θα κάνουμε κάνα σουτ με ένα κουτάκι που θα βρίσκεται κάτω. Βέβαια αυτός θα ήταν ένας πιο λογικό λόγος από το αστείο επιχείρημα ‘’μη χτυπήσετε’’. Δεν υπήρχε όμως μόνο το προαύλιο. Στο άκουσμα του κουδουνιού το κουτάκι έμενε σε ένα ασφαλές σημείο και οι ομάδες επέστρεφαν στα αποδυτήρια. Εκεί θα έβρισκες γραμμένα θρανία, τις μικρές ξύλινες καρέκλες, τον κλασικό μαυροπίνακα και από πάνω του μια θρησκευτική εικόνα.

Τα θρανία κατέχουν μια ξεχωριστή θέση στις αναμνήσεις. Πολλές φορές ήταν χαρτογραφημένα με τα γνωστά σύνορα. Μια γραμμή χώριζε τα δύο κράτη και αν την προσπέρναγες τότε οι διπλωματικές σχέσεις τελείωναν. Πλέον υπήρχε ΠΟΛΕΜΟΣ. Πολλές φορές βέβαια οι δάσκαλοι τον έληγαν άδοξα. Κρατούσαν το βύσμα-‘’καλό παιδί’’  στη θέση του και μετανάστευαν τον άλλον σε νέα κράτη.

Ο μαυροπίνακας ήταν η απαγορευμένη αγάπη. Σχεδόν πάντα ήταν υπό τη προστασία του δασκάλου. Βρισκόσασταν μαζί  κυρίως υπό την επιτήρηση του και ήσουν εκεί για να λύσεις κάποια άσκηση- συνήθως μαθηματικά. Μάλιστα κάποιοι πονηροί σου έδιναν το γλυκό αλλά χωρίς κουτάλι. Τι εννοώ ; Σε άφηναν  μόνο σου με τον πίνακα αλλά δεν είχες κιμωλίες. Σου έδιναν τη χαρά και μετά γέλαγαν με την έκφραση σου. Όμως κάποιες φορές, αυτές τις λίγες, τα κατάφερνες. Έπαιρνες τις κιμωλίες, έγραφες για την ομάδα σου, ζωγράφιζες και μετά ξεκίναγες το πόλεμο. Πέταγες την κιμωλία σε κάποιον και έκανες την έδρα του δασκάλου, ασπίδα σου.

Το κουδούνι ξαναχτύπαγε, οι ομάδες έβγαιναν και πάλι στον αγωνιστικό χώρο. Αν η μπάλα δε βρισκόταν στο σημείο που είχε αφεθεί κάποιος έπρεπε να πατήσει το νέο κουτάκι.

Τι εννοείς τι είναι οι υπέρυθρες ; (!)

«Φέρε το κινητό πιο κοντά ρε δε πιάνουν’’. Ναι προλάβαμε και εμείς, έστω προς το τέλος του δημοτικού, τα κινητά να έρθουν στα χέρια μας. Φυσικά στις κανονικές μέρες του σχολείου δεν τα είχες ανάγκη αλλά δεν επιτρεπόταν κιόλας. Όμως στις εκδρομές έφερνες καμαρωτός το κινητό έτοιμος να ανταλλάξεις τραγούδια στο πούλμαν. Απλά ο φίλος σου έπρεπε να ήταν κοντά για να πιάνουν οι υπέρυθρες.

Το ιντερνέτ δεν γνωρίζαμε τι ακριβώς είναι. Αλλά και όταν καταλάβαμε το είχαμε συνδυάσει με μια μόνο φράση ‘’Κλείσε το ιντερνέτ, θέλω να μιλήσω στο τηλέφωνο’’. Για να γίνει ακόμα πιο ζωντανή η ανάμνηση δεν έχετε παρά να φέρετε το χαρακτηριστικό ήχο που έκανε το σταθερό όταν ο υπολογιστής είχε συνδεθεί στο διαδίκτυο.

Τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει αρκετά. Είναι φυσικό και λογικό. Τα παιδιά ξέρουν να χειρίζονται όχι μόνο έξυπνα κινητά αλλά και τάμπλετ, υπολογιστές. Αρκετές φορές μάλιστα καλύτερα από τους μεγάλους. Δεν χρειάζεται να λέμε μόνο τα αρνητικά αυτού του ‘’φαινομένου’’ καθώς αυτό θα δώσει και νέες δυνατότητες στην επόμενη γενιά που θα είναι πολύ πιο εξοικειωμένη με την τεχνολογία.

 Απλά στα διαλείμματα, πατάει κανείς τα κουτάκια ή μόνο τα κουμπιά ;   

(photo by gazzeta.gr)
  

About the Author

-

Leave a comment

XHTML: You can use these html tags: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>


4 + 6 =