Published On: Thu, Oct 10th, 2013

‘’ Ολίγον τι ψεύτης’’

Share This
Tags

Η Ιστορία που θα ακολουθήσει, όπως και πολλές ακόμα, είναι προϊόν μυθοπλασίας βασισμένες όμως σε αληθινές ενδείξεις. Είναι ιστορίες που αν και ψεύτικες σκοπό έχουν να προβληματίσουν και αν μπορέσουν ,γιατί όχι, να σας παρακινήσουν να τις κάνετε πράξη. Ξεκινάμε λοιπόν με ένα πείραμα που πάντα θα ήθελα να κάνω.

1

Μίλα στο διπλανό σου

Μέρα:  Σάββατο

Ώρα:  12 και 15 το μεσημέρι-πρωί για μένα.

Δουλειά δεν υπάρχει, ελεύθερος χρόνος άπλετος, ας κάνουμε ένα πείραμα. Ας το ονομάσουμε «μίλα στο διπλανό σου». Θα ντυθώ, θα αφήσω τα ακουστικά σπίτι, θα φορέσω ένα φαρδύ πλατύ- ίσως και λίγο χαζό- χαμόγελο και θα μιλήσω σε όποιον τυχαίνει να βρίσκεται δίπλα μου. Είτε στο μετρό, είτε στο δρόμο είτε οπουδήποτε.

Πρώτο θύμα: Γιαγιά στην στάση

Ξεκίνησα με ένα καλησπέρα  και ένα χαμόγελο λες και είμαι ο εγγονός της που έχει χρόνια να δει. Κατέληξα να κρατάει την τσάντα της σφιχτά, να με κοιτά με μισό μάτι και μάλλον να μπαίνει στο πρώτο λεωφορείο που πέρασε πρώτο και όχι σε αυτό που περίμενε. Η αρχή ολίγον τι απογοητευτική.

Δεύτερο θύμα: Κοπέλα στο λεωφορείο, και μάλιστα όμορφη.

Κάθομαι δίπλα της γεμάτος αυτοπεποίθηση. Παίρνω το καλύτερο δυνατό χαμόγελο και ναι της λέω καλημέρα. Κατάληξη να μου δώσει το κινητό της. Εντάξει είπαμε όχι και τόσο ψεύτης. Με κοίταγε με ένα χαμόγελο σαν να λέει από μέσα της «μην με πρήζεις και έχω και πολλές στάσεις ακόμα». Έτσι και εγώ έκανα πράξη την επιθυμία της, συνέχισα να της μιλάω. Κατάληξη, σηκώθηκε να κατέβει σε μια στάση που τελικά δεν ήταν αυτή που ήθελε και μετά κάθισε αλλού. Η συνέχεια ήταν όχι απλώς απογοητευτική αλλά και ανησυχητική.

Τρίτο θύμα: Εγώ, συμπέρασμα μη μιλάς σε παππούδες.

Ναι ο επόμενος που κάθισε δίπλα μου ήταν παππούς. Και όχι δεν του είπα εγώ καλησπέρα, με πρόλαβε εκείνος . Μου είπε για το πώς έκανε καμάκι τότε, για το ότι χαλάσαμε εμείς οι νέοι και ότι  δεν κρατήσαμε την σημαία ψηλά. Βέβαια μετά μου είπε ότι ήταν παντρεμένος από τα 19 και ποτέ δεν απάτησε την γυναίκα του. Κατάληξη, κατέβηκα πιο νωρίς, η συζήτηση πήγαινε προς το ΠΑΣΟΚ, δεν με έπαιρνε.

Μετά το τρομερό 3/3 είπα να κατηφορίσω προς το σπίτι μου και να μπω στο γενικότερο κλίμα της εποχής. Βλέμμα κάτω, ακουστικά- αν έχεις- για να μην επικοινωνείς με το περιβάλλον, και καχυποψία για όποιον ξένο σου απευθύνεται. Παρατηρούσα βέβαια και τι συμβαίνει γύρω μου- θα φταίει ότι άφησα τα ακουστικά σπίτι. Κανείς δεν δοκίμαζε το πείραμα, κανείς δεν έλεγε μια καλησπέρα, όλοι προσπερνούσαν βιαστικοί. Ήμουν έτοιμος να ξαναφορέσω το χαμόγελο και να ‘’βγω στην γύρα’’,  τα θύματα ήταν πολλά και ανυποψίαστα. Μια γιαγιά κοκέτα, μια κοριτσοπαρέα, ένας τυπάς με άπειρα τατουάζ. Η κατάληξη όμως θα ήταν η ίδια, θα ήμουν πάλι ένας ενοχλητικός, τρελός, λίγο χαζούλης (ας το παραδεχτώ το χαμόγελο ήταν χαζό) παντελώς άγνωστος που ήθελε κάτι εξωπραγματικό για τις μέρες μας. Να πιάσει συζήτηση με ξένους, που ακούστηκε…

 

   «Ολίγον τι ψεύτης»

  

About the Author

-

Leave a comment

XHTML: You can use these html tags: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>


5 + = 6